Binnen vijf dagen verschoof het speelveld voor iedereen die muziek aanmeldt bij een rechtenorganisatie. Op 31 juli 2026 oordeelde de rechtbank in München in eerste aanleg dat AI-generator Suno inbreuk maakte door zonder licentie op beschermde nummers te trainen; het is de eerste Europese uitspraak ten gronde over AI-training met muziek. Op 2 augustus werden de transparantieverplichtingen van de AI-verordening van kracht. En op 4 augustus verving de Koreaanse auteursrechtorganisatie KOMCA haar totaalverbod op AI-werken door een verklaringsplicht: wie aanmeldt, zegt voortaan welke tools zijn gebruikt, waar in het proces, en wat de eigen creatieve bijdrage was.

Waarom Seoul ook Amsterdam raakt

KOMCA staat via CISAC in een netwerk van ruim tweehonderd rechtenorganisaties die elkaars repertoire op basis van wederkerigheidscontracten vertegenwoordigen. Een registratiestandaard uit Seoul kan daardoor ook buiten Korea gaan meetellen, zonder dat er ergens een wet voor nodig is. De aanleiding was ontnuchterend: de Koreaanse rekenkamer vond in een steekproef dat 60,9 procent van de onderzochte nieuwe aanmeldingen waarschijnlijk met AI-hulp was gemaakt. Nederland kent nog geen verklaringsplicht bij de werkaanmelding, maar de onderliggende toets van de Auteurswet, menselijke creatieve keuzes, bestaat hier al lang. Het verschil zit straks in wie zijn verhaal kan onderbouwen.

Het maakproces als bewijsstuk

Daarmee wordt het maakproces zelf juridisch relevant materiaal. DAW-projectbestanden, versiegeschiedenis, promptlogs, de bronlijst van samples en stems, en een splitsheet die het AI-aandeel benoemt vormen samen een maakproces-dossier waarop een latere verklaring kan steunen. Het artikel zet op een rij wat er precies is besloten in München, Brussel en Seoul, waarom het verklaringsmodel hybride makers juist registreerbaar maakt, en welke zes stukken per track het verschil maken tussen een aanmelding die standhoudt en één die wordt teruggedraaid.

Garanties lezen na de Suno-uitspraak

Ook lopende publishing-, label- en distributiecontracten verdienen een tweede lezing: de originaliteitsgarantie die daar vrijwel altijd in staat, kan claims over trainingsdata bij de maker neerleggen. Het artikel besluit met de vraag hoe die garanties zich verhouden tot een productieproces waarin de machine meeschrijft en de mens kiest.