Een festival wil uw optreden opnemen en livestreamen: welke toestemming u geeft onder artikel 2 en 9 WNR en wie de liveopname bezit

Een gefingeerd voorbeeld: een band uit Nijmegen boekt een festivaloptreden voor de zomer van 2027. In de algemene voorwaarden bij het optreedcontract staat dat de artiest 'toestemming geeft voor het opnemen, uitzenden en online beschikbaar stellen van het optreden, in alle media, zonder aanvullende vergoeding'. Het festival streamt de set live, laat hem daarna terugkijken en knipt fragmenten voor sociale media. De band heeft ook een exclusief contract met een klein label. Wat geeft de band met die ene zin weg?

Welke toestemming het festival nodig heeft

Een muzikant die live speelt, is uitvoerende kunstenaar. Artikel 2 van de Wet op de naburige rechten geeft hem het uitsluitend recht om toestemming te geven voor het opnemen van zijn uitvoering, het reproduceren en verspreiden van die opname en het uitzenden of online beschikbaar stellen ervan. Het vastleggen van de set valt onder het opnamerecht; de livestream, het terugkijken en de fragmenten zijn openbaarmaking, en het knippen van fragmenten kan daarnaast reproductie zijn. Gaat het om een overdracht of een exclusieve licentie, dan moet die schriftelijk, en dekt ze alleen wat uitdrukkelijk in het contract staat of daar noodzakelijk uit volgt (artikel 9 WNR). Een live-album of een commercial voor de volgende editie staat niet vanzelf onder 'alle media'.

Wie de liveopname bezit

Maakt het festival een afzonderlijke geluidsopname van de set, dan is het in de regel de producent van het fonogram en heeft het een eigen recht op die opname (artikel 6 WNR). Dat recht staat naast de rechten van de band: voor gebruik buiten de gegeven toestemming blijft de band beslissen, maar een kopie van de opname krijgt de band alleen als dat is afgesproken. Wordt de opname later uitgebracht en op de radio gedraaid, dan gaat de producentenhelft van de Sena-vergoeding naar het festival. Bij een concertfilm verklaart artikel 4 WNR de filmregels van de Auteurswet van overeenkomstige toepassing. Een exclusief labelcontract kan bovendien liveregistraties uitsluiten; dan moet het label eerst instemmen.

Zes afspraken voor het optreedcontract

Het artikel loopt zes afspraken langs: welke handelingen precies, hoe lang de opname online blijft, wie producent is en of de band een kopie van de multitrack krijgt, of de toestemming exclusief is en tegen welke vergoeding, de instemming van het label en naamsvermelding zonder ongevraagde montage. Daarnaast regelt het festival de online rechten op de composities zelf, in de praktijk via Buma/Stemra. Aan het eind leest u hoe de band uit Nijmegen artikel 14 laat herschrijven tot een beperkte, niet-exclusieve toestemming.

Read More

Distributiedeal of labeldeal voor uw zelf betaalde opname: wie de masterrechten houdt, wanneer een exclusieve licentie schriftelijk moet (artikel 9 WNR) en wie de Sena-producentenhelft krijgt

Een gefingeerd voorbeeld: een singer-songwriter uit Rotterdam betaalt de opname van haar ep zelf, ongeveer 6.000 euro. Een online distributeur wil de ep tegen 15 procent van de streamingopbrengst op alle platforms zetten. Een klein Amsterdams label biedt een licentiedeal van zeven jaar met een 50/50-verdeling na marketingkosten, maar in bijlage B staat dat 'alle rechten op de masters' naar het label gaan. Wat geeft ze bij elke keuze weg, en wie krijgt de Sena-vergoeding als een nummer op de radio komt?

Wie de master bezit als u zelf betaalt

De Wet op de naburige rechten geeft het recht op een opname aan de producent van fonogrammen: wie de opname voor het eerst laat maken. Dat is wie haar organiseert en betaalt, hier de zangeres zelf. Zij beslist over reproductie, verkoop en streaming van de opname (artikel 6 WNR). Omdat ze ook zingt en speelt, is ze daarnaast uitvoerende kunstenaar. De compositie valt onder het auteursrecht; het beheer kan, afhankelijk van haar afspraken, via Buma/Stemra en/of een uitgever lopen.

Licentie, exclusieve licentie of overdracht

Een distributeur krijgt doorgaans een licentie om de opname aan streamingdiensten te leveren; de master blijft dan van haar. Een overdracht en een exclusieve licentie moeten volgens artikel 9 WNR schriftelijk worden aangegaan, en voor de overdracht zelf is een akte nodig. Het labelcontract heet een licentiedeal, maar bijlage B draagt de masters over, ook na de zeven jaar. Voor haar rechten als zangeres geldt het auteurscontractenrecht via artikel 2b WNR, met jaarlijkse informatie en, na een schriftelijke termijn, opzegging bij onvoldoende exploitatie. Haar rechten als producent vallen buiten die bescherming; daarvoor moet het contract zelf zorgen.

Wie de Sena-vergoeding krijgt

Voor radio en horeca betalen gebruikers een billijke vergoeding die Sena gelijk verdeelt tussen uitvoerende kunstenaars en producent (artikel 7 WNR). Wie in eigen beheer uitbrengt, meldt zich bij Sena aan als uitvoerend kunstenaar én als producent en ontvangt dan ook de producentenhelft. Bij een overdracht aan een label moet het contract zeggen wie die helft krijgt. Het artikel eindigt met zes vragen om te beantwoorden voordat u tekent.

Read More

Producerpunten in een producercontract: hoeveel royalty de producer uit het artiestendeel krijgt, wat 'vanaf plaat één' na recoupment betekent en wat Sena apart betaalt (artikel 7 WNR)

Een gefingeerd voorbeeld: een producer uit Utrecht maakt vier tracks met een jonge rapper die een platencontract heeft bij een onafhankelijk label. Hij programmeert de beats en speelt de baslijnen in. Het producercontract dat de manager stuurt, belooft een fee van 2.500 euro per track 'als voorschot op 4 punten, vanaf plaat één na recoupment'. Wat zijn die punten waard, wie betaalt ze uit, en krijgt hij daarnaast iets van Sena als de single op de radio komt?

Wie de producer is volgens de wet

De Wet op de naburige rechten noemt de partij die een opname laat maken en betaalt de producent van fonogrammen; in dit voorbeeld is dat het label. De studioproducer heeft dan geen eigen masterrecht. Hij kan wel mede-maker van de compositie zijn als zijn bijdrage een eigen oorspronkelijk karakter heeft, en wie op de opname speelt, is uitvoerende kunstenaar. Zijn baspartijen vallen daaronder. Sena laat een producer die zijn eigen muziek in een DAW maakt zich ook als uitvoerende kunstenaar aanmelden; of een concrete programmeerbijdrage juridisch een uitvoering is, hangt af van wat op de opname te horen is.

Hoe punten en recoupment samen uitpakken

Een punt is één procentpunt royalty, en het contract moet zeggen over welke grondslag. In veel deals gaan de producerpunten van de royalty van de artiest af. Het label verdient eerst de opnamekosten terug uit die royalty. 'Vanaf plaat één' betekent dat de producer na die terugverdiening ook royalty krijgt over wat daarvoor is verkocht en gestreamd; zijn fee wordt daar eerst als voorschot op ingehouden. Staan die woorden er niet, dan bepaalt de rest van het contract of de eerdere opbrengst meetelt. Een letter of direction van de artiest vraagt het label de producer rechtstreeks te betalen; pas met een schriftelijke bevestiging van het label is die betaling ook afgesproken. Het artikel rekent het met gefingeerde bedragen door.

Wat Sena apart betaalt

Radio, televisie en muziek in horeca of winkels betalen een billijke vergoeding die Sena int en die gelijk wordt verdeeld tussen de uitvoerende kunstenaars en de producent van het fonogram (artikel 7 en 15 WNR). Die stroom staat los van de punten. De producer krijgt daar alleen een deel van als hij als uitvoerende kunstenaar voor de opname is aangemeld. Streams op aanvraag vallen buiten artikel 7; de inkomsten uit de opname lopen via het label en dus via de punten. Het artikel sluit af met vijf afspraken die in het producercontract horen te staan, en met de regels uit het auteurscontractenrecht die gelden als de producer zijn rechten als uitvoerende kunstenaar overdraagt of exclusief in licentie geeft, zoals het recht op jaarlijkse informatie over de inkomsten.

Read More

Stems van uw album uploaden naar een AI-dienst: wie toestemming geeft als het label de masterrechten heeft (artikel 6 WNR) en wat de trainingslicentie in de gebruiksvoorwaarden waard is

Een gefingeerd voorbeeld: een zangeres heeft in 2023 bij een onafhankelijk label een album opgenomen. Het label betaalde de studio en is volgens het platencontract eigenaar van de masters. Nu wil zij voor een akoestische versie de losse sporen laten opschonen door een online AI-dienst. Bij het uploaden klikt zij 'akkoord' op voorwaarden waarin staat dat zij alle rechten heeft en dat de dienst het materiaal mag gebruiken om zijn modellen te verbeteren. Mocht zij die klik geven?

De masterrechten liggen bij het label (artikel 6 WNR)

De Wet op de naburige rechten geeft de partij die een opname voor het eerst laat maken, de producent van fonogrammen, het uitsluitende recht om reproductie toe te staan. Bij een klassiek platencontract is dat het label. Een upload naar een online dienst maakt een kopie op de servers van die dienst en is dus een reproductie, ook als het om losse stems gaat. Daarbij heeft de zangeres haar eigen naburig recht als uitvoerende kunstenaar meestal exclusief aan het label overgedragen of in licentie gegeven; hoe ver die exclusiviteit reikt, staat in het contract. De compositie kan bij een uitgever liggen.

Een licentie die zij niet kon geven

Wie geen recht heeft, kan er ook geen licentie op verlenen. De licentie in de gebruiksvoorwaarden bindt het label daarom niet. Tegenover de dienst heeft de zangeres een garantie in de gebruiksvoorwaarden afgegeven die niet klopt, soms met een vrijwaring erbij. Tegenover het label kan zij haar platencontract hebben geschonden, voor zover de upload binnen de overgedragen of exclusief gelicentieerde rechten valt. Het datamining-voorbehoud dat veel labels hebben gemaakt, speelt een rol zodra de dienst zich op de datamining-uitzondering beroept. Een geldige licentie van het label zou training binnen haar reikwijdte kunnen toestaan, maar de klik van de zangeres bindt het label niet.

Vier vragen vóór een upload

Het artikel loopt vier vragen langs: wie de masterrechten heeft, wat er met het eigen naburig recht van de artiest is gebeurd, wat de dienst in zijn voorwaarden vraagt over training, en wie wie vrijwaart. Het laat ook zien hoe een korte AI-verwerkingsclausule in het platencontract kan voorkomen dat een creatief plan op contractbreuk uitloopt, en hoe de zangeres de situatie alsnog netjes kan herstellen.

Read More

Wie is eigenaar van de videoclip bij uw nummer: de regisseur, het label of de artiest? Wat artikel 45a en 45d Auteurswet en artikel 4 WNR regelen

Een zangeres neemt met haar label een single op. Het label financiert en organiseert de videoclip, een regisseur draait hem in twee dagen, en de clip doet het goed. Vijf jaar later is het platencontract afgelopen en wil de zangeres de clip op haar tour en op haar eigen kanaal laten zien. Het label zegt dat de clip van het label is. De regisseur zegt dat hij nooit iets heeft overgedragen, want er zijn alleen een offerte en een factuur. Wie heeft gelijk?

De videoclip als filmwerk (artikel 45a en 45d Auteurswet)

Een videoclip is een filmwerk in de zin van artikel 45a Auteurswet: een vastgelegde reeks beelden met geluid. De makers zijn de regisseur en de anderen die een creatieve bijdrage leveren, zoals de cameraman en de editor. De producent is degene die verantwoordelijk is voor de totstandbrenging met het oog op de exploitatie. Dat hangt af van de feitelijke rolverdeling; organiseert en financiert het label de clip en brengt het hem uit, dan zal het label vaak de producent zijn. Volgens artikel 45d geldt een wettelijk vermoeden van overdracht: zonder andersluidende schriftelijke afspraak worden de makers geacht hun exploitatierechten aan de producent te hebben overgedragen. Zij houden recht op een billijke vergoeding, waarvan zij geen afstand kunnen doen, en op vermelding van hun naam.

Het nummer, de master en het optreden van de artiest (artikel 4 WNR)

Het vermoeden geldt niet voor de componist en de tekstdichter van muziek die voor de film is gemaakt. Een bestaande song zit sowieso niet in het pakket: voor de compositie is een synchronisatielicentie nodig, en voor het opnemen van de master in de clip de toestemming van de producent van het fonogram. Voor de artiest zelf ligt het anders. Artikel 4 Wet op de naburige rechten verklaart de filmregels van de Auteurswet van toepassing op een uitvoering die voor een filmwerk bestemd is. Wie in de eigen clip zingt, wordt dus ook geacht de rechten op dat optreden aan de producent te hebben overgedragen. Voor de audio-opname van dezelfde song moet een overdracht juist schriftelijk worden overeengekomen, met een akte voor de levering (artikel 9 WNR). Wie aan het einde van een platencontract alleen naar de masterrechten kijkt, ziet de clip over het hoofd.

Het artikel loopt de regels van artikel 45a tot en met 45g na en sluit af met zes afspraken voor een clipcontract tussen label, artiest en regisseur, van de vraag wie de producent is tot het gebruik van de clip na afloop van de deal.

Read More

Uw eigen nummers opnieuw opnemen na het platencontract: hoe lang een heropnameverbod mag gelden en wanneer artikel 25f Auteurswet het vernietigbaar maakt

Een singer-songwriter tekende in 2019 bij een label voor twee albums. Het contract liep in 2024 af, de masters bleven bij het label, en zij wil de nummers nu opnieuw opnemen voor een eigen release en voor een filmproducent die een song wil gebruiken. Haar contract verbiedt dat gedurende vijf jaar na afloop. Mag dat, en hoe lang houdt zo'n verbod stand?

Wat het label bezit en wat niet

Het label is als producent rechthebbende op de opnamen zelf (artikel 6 Wet op de naburige rechten). Dat recht beschermt de vastlegging, de klanken uit de studio. Een nieuwe opname van dezelfde song kopieert die klanken niet, en de song blijft van componist, tekstdichter of uitgever. Wettelijk staat het label een heropname dus niet in de weg. De rem zit in het contract: het heropnameverbod, in Engelstalige deals de re-record restriction. Taylor Swift nam vanaf 2021 vier albums opnieuw op nadat haar oude masters waren verkocht, en liet zien waarom labels die clausule opnemen.

Termijn, reikwijdte en de sound-alike-bepaling

Een heropnameclausule bepaalt hoe lang het verbod loopt, vaak een aantal jaren na release of na het einde van het contract en dan de langste van beide. Zij bepaalt welke nummers eronder vallen, soms ook opgenomen maar nooit uitgebrachte tracks. En zij bevat vaak een sound-alike-verbod dat het nabootsen van het oorspronkelijke arrangement uitsluit, wat vooral voor sync gevoelig ligt.

Wanneer artikel 25f Auteurswet het verbod vernietigbaar maakt

Via artikel 2b WNR geldt het auteurscontractenrecht ook voor de uitvoerend kunstenaar. Artikel 25f lid 2 Auteurswet maakt een onredelijk bezwarend beding vernietigbaar. De toets kijkt naar de omstandigheden bij het sluiten van het contract. Een verbod dat toen al tientallen jaren kon beslaan, is kwetsbaar. Liggen de masters later stil, dan is dat een zaak voor de opzegging van artikel 25e, nadat de artiest het label schriftelijk een redelijke termijn heeft gegeven om alsnog te exploiteren. Het volledige artikel bespreekt ook de opzegging bij onvoldoende exploitatie (artikel 25e), de rol van de uitgever en Buma/Stemra, en vijf vragen over de heropnameclausule in uw eigen platencontract.

Read More

360-deal met een label: mag het voorschot voor uw album worden terugverdiend uit merchandise en optredens? Cross-collateralisatie en artikel 25f Auteurswet

Een artiest tekent bij een label, ontvangt een voorschot, neemt een album op en gaat op tournee. De shirts verkopen goed en de zalen zitten vol, maar op de afrekening wordt het merchandise-aandeel meteen weer afgeboekt op het openstaande voorschot. Dat komt door twee afspraken die in veel moderne platencontracten samen voorkomen: de 360-deal, waarin het label ook meedeelt in optredens, merchandise en sponsoring, en de cross-collateralisatie, waarmee inkomstenstromen op één rekening kunnen worden verrekend.

Hoe het voorschot uit merchandise terugkomt

Een voorschot is meestal verrekenbaar met latere royalty's maar hoeft niet te worden terugbetaald als de plaat flopt. De verrekeningsclausule bepaalt uit welke inkomsten het label terugverdient. Een rekenvoorbeeld: dertigduizend euro voorschot plus twintigduizend euro opnamekosten geeft een saldo van vijftigduizend. Na achttienduizend euro royalty's staat er nog tweeëndertigduizend open. Het merchandise-aandeel van de artiest van veertienduizend euro verdwijnt bij een ruime verrekeningsclausule in een actieve 360 in dat saldo; zonder verrekening met merchandise was het uitbetaald. Wat precies meetelt, hangt af van de afgesproken reikwijdte.

Wat artikel 25b tot en met 25h Auteurswet voor het opnamedeel regelt

Voor het opnamedeel van het contract geldt het auteurscontractenrecht van hoofdstuk 1a Auteurswet, via artikel 2b van de Wet op de naburige rechten ook voor uitvoerende kunstenaars. Dat geeft recht op een billijke vergoeding (artikel 25c), op informatie over de exploitatie (artikel 25ca) en op een aanvullende billijke vergoeding als de vergoeding, gelet op de wederzijdse prestaties, onevenredig is in verhouding tot de exploitatieopbrengst (artikel 25d). Artikel 25f lid 2 maakt onredelijk bezwarende bedingen vernietigbaar, en volgens artikel 25h geldt dit dwingend, ook bij een buitenlandse rechtskeuze als de exploitatie vooral in Nederland plaatsvindt. Een zuiver financieel aandeel van het label in gages en merchandise valt daar in beginsel niet onder, tenzij de 360 ook rechten op beschermd materiaal omvat of het beding samenhangt met het opnamedeel. Voor dat financiële deel doet de artiest het met de redelijkheid en billijkheid van artikel 6:248 BW, de regels over algemene voorwaarden en misbruik van omstandigheden.

Het artikel sluit af met zeven clausules die u vóór ondertekening controleert: de reikwijdte van de verrekening, welke kosten verrekenbaar zijn, de grondslag van het 360-percentage, de tegenprestatie van het label, afrekening en auditrecht per inkomstenstroom, het einde van het 360-aandeel en wat er gebeurt bij faillissement of verkoop van de catalogus. Een 360-deal kan voor een beginnende artiest de moeite waard zijn, en de voorwaarden zijn onderhandelbaar zolang er nog niet getekend is.

Read More

'Ethisch getrainde' AI-muziektools in 2026: wat u als producer aan uw label kunt garanderen onder artikel 15o Auteurswet en artikel 53 AI-verordening

Suno zegt dat zijn nieuwe V6-modellen van de grond af zijn getraind op gelicentieerde muziek van Warner, BMG en Believe, Moises traint naar eigen zeggen alleen op wat het licentieert of zelf maakt, en Voice Swap AI laat zijn stemmodellen certificeren door Fairly Trained. MusicRadar zette die claims op 19 september 2026 op een rij onder de kop "ethische AI", met de waarschuwing van Voice Swap-directeur Ausrine Skarnulyte dat het woord een marketingterm wordt zodra ieder bedrijf de inhoud zelf mag bepalen. Voor een producer die met zo'n tool een stem of een demo maakt en die aan een label levert, is de vraag wat dat etiket juridisch waard is en wat hij op grond daarvan kan garanderen.

Een privéclaim, en wat de wet zelf eist

Geen Nederlandse of Europese wet kent het begrip "ethisch getraind": Fairly Trained is een private certificering, de Roland/Universal-principes zijn zelfregulering en "licensed data" is een mededeling over de eigen inkoop. Een onjuiste claim kan misleidende reclame zijn (artikel 6:194 BW) of een beroep op dwaling dragen, en of zij binnen het contract met de tool een garantie oplevert, hangt af van de toezeggingen en de uitleg van de overeenkomst; de voorwaarden van Suno sluiten garanties juist uit. Wat de wet wél regelt, staat in artikel 15o Auteurswet: reproductie voor tekst- en datamining is toegestaan bij rechtmatige toegang, tenzij de rechthebbende zijn recht uitdrukkelijk op passende wijze heeft voorbehouden, bij online beschikbaar gestelde werken met machineleesbare middelen. Daarbovenop verlangt artikel 53 lid 1 van de AI-verordening sinds 2 augustus 2025 van aanbieders van modellen voor algemene doeleinden een auteursrechtbeleid dat dat voorbehoud eerbiedigt en een openbare samenvatting van de trainingsinhoud (modellen die vóór die datum op de markt waren hebben tot 2 augustus 2027), en sinds 2 augustus 2026 verplicht artikel 50 lid 2 aanbieders van AI-systemen tot machineleesbare markering van synthetische audio, met uitzonderingen en overgangsregels.

Wie de output bezit en wat u het label garandeert

Op output waarin onvoldoende menselijke creatieve keuzes tot uitdrukking komen, ontstaat naar Nederlands en Europees recht geen auteursrecht; de clausule "u bezit uw output" regelt alleen de verhouding met de aanbieder, die zichzelf bovendien ruime licenties en voorwaarden voor commercieel gebruik voorbehoudt. Wat de producer zelf toevoegt kan wél een werk zijn, en op de opname kan een naburig recht van de fonogrammenproducent rusten. De echte druk zit in de garantieclausule naar het label: onrechtmatige training is een inbreuk van de aanbieder, de master maakt zelf inbreuk als daarin beschermd materiaal is overgenomen zonder toestemming of wettelijke uitzondering, en alleen een ruim geformuleerde garantie laat de producer ook instaan voor een trainingsclaim die de aanbieder zelf niet garandeert. Het artikel eindigt met zes vragen die een producer beantwoordt voordat een AI-gemaakt element naar het label gaat.

Read More

AI-stemseparatie van oude masters: wie geeft toestemming voor de nieuwe mix?

Scheidingsmodellen halen tegenwoordig een complete zangpartij uit een stereomaster waarvan de multitrackbanden allang zijn verdwenen. Voor catalogushouders opent dat een deur die decennia dicht zat: oude opnames kunnen opnieuw gemixt, opgeschoond en heruitgebracht worden zonder dat er iemand de studio in hoeft. De juridische vraag komt pas daarna, en zij komt zelden op tijd. Wie moet toestemming geven voor een handeling die in de oorspronkelijke akte niet voorkomt, en welke rechten liggen nog bij mensen die hun contract in de jaren zeventig tekenden?

Restauratie of bewerking, en waarom dat verschil beslissend is

Niet elke ingreep raakt de compositie. Ruis wegnemen, dynamiek herstellen en de balans binnen de bestaande verhoudingen bijstellen laat het werk zoals het is. Wordt de vorm anders — partijen weg, secties verplaatst, een arrangement herschikt — dan komt het begrip muziekschikking uit artikel 13 Auteurswet in beeld en beslist de auteur of zijn uitgever mee. BumaStemra behandelt remixen in de praktijk als bewerkingen en verwijst zo'n verzoek terug naar de rechthebbende zelf. Op de opname ligt daarnaast het producentenrecht van artikel 6 van de Wet op de naburige rechten, dat toekomt aan de fonogrammenproducent of zijn rechtsopvolger en niet automatisch aan de partij die de band in de kluis heeft liggen. Dat recht dekt alleen de producentenlaag: de uitvoerende kunstenaars hebben onder artikel 2 WNR hun eigen exploitatierechten, en of die zijn overgedragen of gelicentieerd is een feitelijke vraag per opname.

Wat componist en muzikant houden na de overdracht

Artikel 25 Auteurswet geeft de maker rechten die hij houdt, zoals de wet het zegt, zelfs nadat hij zijn auteursrecht heeft overgedragen; artikel 5 van de Wet op de naburige rechten doet hetzelfde voor de uitvoerende kunstenaar. Afstand doen kan tot op zekere hoogte, maar het verzet tegen misvorming, verminking of aantasting blijft buiten het bereik van een afstandsclausule. Dat is de grens die een heruitgave-addendum niet kan wegschrijven. Bij een componist die is overleden en geen aanwijzing bij testament heeft achtergelaten, gaat het gesprek met zijn nabestaanden.

Wat er gebeurt als het model iets bijmaakt

Vult de technicus de te dun geworden mix aan met een strijkerslaag of een tweede stem, dan heeft voor dat deel niemand iets uitgevoerd en ontstaat er geen uitvoerdersrecht. Rechtenvrij is die laag daarmee niet: het producentenrecht hangt aan het fonogram waarin de geluiden zijn vastgelegd, en de billijke vergoeding van artikel 7 WNR wordt op fonogramniveau gelijkelijk verdeeld tussen uitvoerenden en producent — al geldt die vergoeding alleen voor uitzending en bepaalde vormen van openbaar maken, en niet voor beschikbaarstelling op aanvraag. Voor de commissieremix bracht MusicaJuridica de keten eerder in kaart in Wat de remix engineer aanlevert; bij een separatie uit het eigen archief lijkt die keten weg te vallen, en juist daar ontstaan de fouten. Het artikel sluit af met acht vragen voor de heruitgave, waaronder de goedkoopste verzekering van de hele operatie: een gedateerde, onbewerkte kopie van de oorspronkelijke master naast het nieuwe bestand.

Read More

Als uw label failliet gaat: wat artikel 37 Faillissementswet en de arresten Nebula (2006) en Berzona (2014) betekenen voor uw masters

Als het label failliet gaat, stopt de exploitatie zelden meteen. De catalogus blijft bij de distributeur staan, de streams lopen door en pas bij de eerstvolgende afrekening blijkt dat er niets meer wordt uitbetaald. De artiest wil dan twee dingen weten: van wie is de opname, en mag hij de bestanden ophalen. Het probleem lijkt op dat van stilliggend repertoire, met een curator ertussen.

Artikel 37 lid 1 Faillissementswet: termijnstelling en het beperkte rechtsgevolg

Een platencontract is een wederkerige duurovereenkomst die op de dag van de faillietverklaring door beide partijen deels is nagekomen. Artikel 37 lid 1 Faillissementswet geeft de wederpartij daarvoor één instrument: een schriftelijke termijnstelling waarin de curator wordt gevraagd zich bereid te verklaren de overeenkomst gestand te doen. Blijft die verklaring uit, dan verliest de curator uitsluitend het recht om zelf nakoming te vorderen. De overeenkomst eindigt niet, de rechten vallen niet terug en er ontstaat geen aanspraak op afgifte van de mastersessies. Terugval moet uit het contract komen, uit een ontbinding op zelfstandige grond, of uit een afspraak met de curator.

Nebula (2006), Berzona (2014) en Credit Suisse/Jongepier (2018) als één lijn

In Nebula (HR 3 november 2006, NJ 2007/155) besliste de Hoge Raad dat een faillissement bestaande wederkerige overeenkomsten niet wijzigt, maar dat een schuldeiser zijn rechten daarna niet kan blijven uitoefenen alsof er geen faillissement was. De brede lezing daarvan is later teruggenomen. In Berzona (HR 11 juli 2014, NJ 2014/407) mag de curator betaling, afgifte of vestiging van een recht passief laten liggen, maar krijgt hij door het faillissement geen bevoegdheid die de wet of de overeenkomst hem niet geeft. In Credit Suisse/Jongepier (HR 23 maart 2018, NJ 2018/290) staat dat met zoveel woorden voor licenties: de curator mag een vóór het faillissement verleende licentie niet intrekken. Het artikel loopt die grens handeling voor handeling na en scheidt de royalty's in vier posities, van vóór het faillissement opgebouwde aanspraken tot nieuwe prestaties op verzoek van de curator.

Vier rechtslagen achter één opname

"De masters" dekt vier verschillende dingen. Het auteursrecht op compositie en tekst kent in artikel 2 lid 3 Auteurswet een akte-eis voor overdracht, exclusieve licentie en levering. Het naburig recht van de uitvoerend kunstenaar en het producentenrecht op het fonogram volgen artikel 9 Wet naburige rechten, dat schriftelijkheid eist en voor de levering opnieuw een akte. Wie producent van fonogrammen is, is bovendien een feitelijke vraag: artikel 1 sub d Wnr wijst degene aan die het fonogram voor de eerste maal vervaardigt of doet vervaardigen, wat een zelf producerende artiest tot rechthebbende kan maken. De vierde laag heeft geen artikelnummer: wie de multitracks, de mastersessies en het distributieaccount beheert, kan technisch handelen, wat nog niet bepaalt wie mag reproduceren of uitbrengen. Het artikel behandelt de vier documenten die de uitkomst jaren eerder vastleggen en de stappen voor de eerste twee weken na de uitspraak.

Read More