Een producent die met zijn Buma-licentie een musical denkt te mogen opvoeren, komt bedrogen uit; een orkest dat losse musicalsongs programmeert, hoeft juist níet bij de uitgever aan te kloppen. Het verschil heet kleinrecht en grootrecht — twee begrippen die buiten het theater nauwelijks bekend zijn, maar bepalen wie toestemming geeft, wie onderhandelt en wie verdient. Voor producenten, gezelschappen, componisten, orkesten en schouwburgen.

Buma-loket of onderhandelingstafel

Gewoon concertgebruik loopt collectief via Buma/Stemra: licentie, setlist, klaar. Maar voor muziekdramatische werken — opera, musical, ballet, muziektheater — beheert Buma de rechten niet: de producent regelt de opvoeringsrechten rechtstreeks bij de rechthebbenden, via uitgever of agent. Dat is geen formaliteit maar een onderhandeling over royalty's per voorstelling, speelperiodes, territoria en goedkeuringsrechten.

De grensgevallen

Een concertante avond musicalsongs is kleinrecht; zodra er met personages en verhaallijn wordt gespééld, schuift de uitvoering naar het grootrecht. De jukebox-musical vergt aparte toestemming voor de dramatisering van bestaande hits, en vertalingen en bewerkingen kennen hun eigen goedkeuringsketen — tot de keuze van de vertaler aan toe.

Voor makers én producenten

Componisten en tekstdichters: leg vast wie uw grootrechten beheert en houd goedkeuringsrechten; dezelfde partituur kan langs twee kassa's lopen. Producenten: kwalificeer vroeg, contracteer de héle rechtenstapel (ook choreografie en orkestraties) en vergeet het gewone kleinrecht voor randgebruik niet. Wat er gebeurt als rechten aflopen leest u in onze blog over auteursrecht en leenrecht.